Een schreeuw om opwekking

Heb je ooit een echte opwekking meegemaakt, een tijd waarin God zo krachtig werkte dat mensen onder de prediking riepen om vergeving? Op het eiland Lewis gebeurde dat in 1949, nadat twee oude vrouwen jarenlang in stilte hadden gebeden. Psalm 85 is zo’n roep om herleving, geschreven na de ballingschap, toen het volk terug was in het land maar het hart niet veranderd was.

Hoofdpunten

• Herinneren (vers 2-4). Als in een fotoalbum kijkt de psalmist terug: U was Uw land goedgezind, U nam de ongerechtigheid weg, U wendde Uw toorn af. Twee dingen vallen ons zwaar. Gods genade omarmen, omdat we te hoog van onszelf denken of juist denken dat onze zonden te groot zijn. En Gods toorn serieus nemen. God is in het Nieuwe Testament niet anders: Jezus dreef de handelaars uit de tempel. Maar Hij is ook de God van Exodus 34: barmhartig, genadig en rijk aan goedertierenheid.
• Bidden (vers 5-8). “Breng ons terug, o God van ons heil.” Zelfs de bekering moet van Hem komen. Wat God vroeger deed, is brandstof voor het gebed van nu. Kerken vol programma’s hebben blijvend niets, als de Heere het niet doet.
• Verwachten (vers 9-14). “Ik zal horen wat God, de Heere, spreken zal.” Wie Hem onverdeeld zoekt, mag verwachten dat Hij vrede spreekt. Goedertierenheid en trouw ontmoeten elkaar, gerechtigheid en vrede kussen elkaar. Dat wordt ten volle waar in Christus, op Wie Gods toorn neerkwam (Romeinen 3:21-26).

Kerngedachte

Deze psalm is ook voor ons: wie in Christus is, hoort bij Gods volk. De vraag waar alles om draait, is dan ook: ben je in Christus? En is het gebed van deze psalm ook jouw gebed: “Zou U ons niet weer levend maken, zodat Uw volk zich in U verblijdt?”