De belofte van de Heilige Geest en de zegen die dit betekent

Mensen beloven veel wat ze niet waar kunnen maken. God belooft in Jesaja 44 iets wat onmogelijk lijkt, en Hij doet het ook: “Ik zal water gieten op het dorstige, Mijn Geest op uw nageslacht.” Een preek kort na de institutie van de gemeente, in de week voor Pinksteren.

Hoofdpunten

• De onmogelijke situatie. Het volk had God verlaten voor zichzelf en voor Baäl, en de ballingschap kwam eraan. Geestelijk was het een woestijn waar niets meer groeit. Zo kan het ook nu lijken, in de wereld, in ons land of in ons eigen leven: wie doorbreekt de spiraal van het kwaad? “Maar God”: Hij gaat iets nieuws doen.
• De belofte van de Geest. De Geest geeft leven (al bij de schepping), reinigt en vernieuwt het hart: een hart van vlees in plaats van steen (Ezechiël 36). Dat kan omdat God Zijn Knecht geeft, op Wie de Geest rust (Jesaja 42). Christus nam de straf van het volk op Zich. Daarom kon Petrus op Pinksteren zeggen dat de verhoogde Christus de beloofde Geest heeft uitgestort.
• Voor wie de belofte is. Voor het nageslacht: de ballingen die terugkeerden, en verder. Op Pinksteren komen mensen uit alle windstreken naar Jeruzalem en keren terug tot God (Jesaja 43:5-7, Handelingen 2). Het Evangelie gaat door tot het einde der aarde, en ook wij horen bij dat nageslacht. Zo’n belofte maakt ons niet lui. Zoals Daniël gaan we ermee in gebed: voor onszelf, onze kinderen, deze stad en dit land.
• De zegen van de vervulling. Mensen groeien op “als wilgen aan waterstromen”, zoals een plantje in een lavawoestijn. Ze zeggen: “Ik ben van de Heere.” In een tijd waarin ieder zijn identiteit bij zichzelf zoekt, vinden zij die in Christus, wiens naam zij dragen.

Kerngedachte

God voltooit Zijn verlossingsplan, ook in de lijn van de geslachten. De woestijn zal bloeien, tot Hij een nieuwe hemel en een nieuwe aarde geeft. Dat is een oproep tot bekering en geloof, en een bemoediging voor ieder die zich zorgen maakt over de volgende generatie.