Psalm 122 is een bekende psalm. Vooral twee verzen van deze psalm worden nogal eens in de mond genomen, namelijk de verzen 6 en 7. Daar staat, “Bid om vrede voor Jeruzalem, laat het goed gaan met hen die u liefhebben. Laat vrede binnen uw vestingwal zijn, rust in uw burchten.” Ik denk dat de lezer van dit stukje wel weet in welke context deze verzen gebruikt worden – namelijk in de context van al het geweld in en rondom Israël en het conflict in Gaza. Onze ogen, gedachten en gebeden worden continue getrokken naar die ene stad: Jeruzalem en daarmee naar het land Israël. Ik vraag me af of dit het doel is van de Psalmist en of dit het doel moet zijn van de Christen.
Het moet gezegd worden dat Jeruzalem de plek was waar de tempel stond. De plek waar de ark van het verbond, na eeuwen van omzwervingen, kwam te staan. De plek waar God Zijn volk ontmoette door de offerdienst en feesten. De plek waar de aanwezigheid van de Allerheiligste het Heilige der Heilige vervulde zodat niemand naar binnen mocht en kón gaan dan alleen de Hogepriester op de Grote Verzoendag. Het was dé plek om de HEERE te ontmoeten – de God van het verbond. Dát maakte de stad speciaal, samen met dat Jeruzalem de hoofdstad was, de koninklijke stad waar de zetel van David stond.
We kunnen lang en uitgebreid stil staan over onze visie op Israël, Jeruzalem en de Joden. Dat is niet mijn doel. Ik wil slechts een enkele vraag stellen: ‘Waar ontmoet God ons?’ Het antwoord op die vraag bepaald waar onze concentratie moet zijn. Is het niet het wonderlijke van het Evangelie dat God neerdaalde als Immanuel (Jes. 7:14 – God mét ons) in het vleesgeworden Woord? “Want in Hem woont heel de volheid van de Godheid lichamelijk.” (Kol. 2:9).
God heeft ons ontmoet in Christus (Joh. 1:14-18). Christus is de vervulling van al deze schaduwen, Hij is de vervulling van de aardse tempel (Joh. 2:19-21), van alle offers en heen wijzingen. Hij is de ware tempel, het ware Israël, de ware zoon van Adam, de ware zoon van David. Alles is in Hem en tot Hem geschapen.
Met en door het werk van Christus is de Nieuw Testamentische gemeente geboren – niet als een nieuw volk van God maar een voortzetting van Gods volk door alle eeuwen heen. Deze ‘kerk’ of ‘gemeente’ van Christus wordt de tempel genoemd (1 Kor. 3:16, Heb. 12:22). Waar de stad Jeruzalem heen wees, waar de Tempel heen wees, waar de offerdienst heen wees – is allemaal vervuld in Christus en Zijn gemeente.
Daarom mijn oproep: lees Psalm 122 eens in het licht van de vervullingen in het Nieuwe Testament en zie hoe deze psalm schrijft over Christus en Zijn Gemeente. Moet ons gebed dan niet zijn voor de Kerk, de bewaring in de wereld? Moeten we dan juist niet de gemeente liefhebben in plaats van een stad als ‘Jeruzalem’? Denk hier eens goed over na en laat de Heere deze woorden zegenen aan je hart.
Bid om de vrede voor Jeruzalem!