Psalm 121 is een pelgrimslied – een lied dat met name gezongen werd door het volk Israël als ze op weg gingen naar Jeruzalem. Een lied dat generaties lang hoop en vertrouwen gaf omdat het zicht gaf op de God die ze dienden. Ook nu nog is deze Psalm een bron van hoop. Maar zeg ik dat goed? Is deze Psalm een bron van hoop? Of is het de God van deze Psalm die hoop geeft? De Psalmist geeft zelf antwoord op deze vraag, “Ik sla mijn ogen op naar de bergen, vanwaar mijn hulp komen zal. Mijn hulp is van de HEERE, Die hemel en aarde gemaakt heeft.” De Psalmist ziet verder, over heuvels heen, over moeilijkheden heen, verder dan het oog kan reiken. Tussen hem en de bergen ligt nog een lange weg, vol moeilijkheden en obstakels – toch weet hij ‘Hulp komt! De HEERE komt!’.
Is dat ook niet vaak de situatie in ons leven? Wees eens een moment stil en reflecteer – gaat jouw leven van een leien dakje? Gaat alles je voor de wind? Is er niets waar je zorgen over maakt? Er zijn vast periodes in het leven waarop alles goed lijkt te gaan – maar is dat vaak niet van hele korte duur? Het leven dat wij kennen wordt vaak gekenmerkt door moeite, zorg en verdriet. Ja, er zijn tijden van vreugde, vrolijkheid en zegen maar tegelijkertijd zijn er zorgen, vragen en twijfels. Misschien is je kind wel ernstig ziek, dreigt er ontslag van werk, zijn er problemen in het gezin.
Weet je wat nou zo bijzonder is aan deze Psalm? Enerzijds schrijft de Psalmist ‘vanwaar mijn hulp komen zal’ maar gelijk daarachteraan lezen we ‘mijn hulp is van de HEERE’. Het oog van het geloof klampt zich vast aan de God die komen zal, Hij die hoogverheven troont in de hemel, maar door het oog van het geloof zien we dat Hij zelfs op dit moment zo ontzettend nabij is. De afstand tussen mens en zijn Schepper is onmetelijk – immers, Hij is de God die hemel en aarde gemaakt heeft en dus zo ontzettend veel groter en wijzer. Toch is het deze God die de Psalmist HEERE noemt – de God van het verbond. De God die zal doen wat Hij beloofd heeft, de God Die is, was en komen zal.
Juist in moeilijke tijden is dit het anker van onze hoop – kijken naar de omstandigheden kunnen we ontmoedigd raken, kijken naar de bergen, waar onze hulp vandaan komen zal, vervult het ons met aanbidding en verlangen. De HEERE is nabij – Hij zal onze voet niet laten wankelen. En het bijzondere is dat zodra de Psalmist dit belijdt, hij de HEERE de Bewaarder noemt. Wat de HEERE begonnen is te doen, zal Hij voleinden.
Zalig zijn zij die hun hoop stellen op deze HEERE, Die hemel en aarde gemaakt heeft.